آنچه رنگ می بازد
در پرده هایی که آلوده منم
آنچه رنگ می گیرد در سکوت سنگین باغی
بی برگ یاد توست ....
قفس مرغ اندیشه ام را می آویزم
به شاخه درختی در باغ خزان دیده یاد
مجالی برای پروازم نیست
آسمان جولانگه شاهین پاییز است ...
می روم تا بازگردانم قفس را از باغ ....
+ نوشته شده توسط دوستدار هنر در شنبه یکم دی 1386 و ساعت
18:12 |